Evsizlik ne kötü bir hismiş sebep oldukları bakımından… Yoğunca geçirilen bir senenin ardından biraz; çok az, kafa dinlemek gayesiyle uzanmış yatağa hafif bir müzik eşliğinde yarı uyur yarı uyanık bir demlilikte bakarken tavanda usulca dönen vantilatörün ahenkle duvarda oluşturduğu gölgenin engin ritmine; gelecek planları yumuşak zihinsel etkinliklerle gözden geçirilirken hiç beklenmedik bir şekilde “ev” e geliverenlerin doğrudan “defol git ‘ev’den” şeklinde anlaşılmasına sebep olacak ruh hali içerisinde olmak muhtemelen bencileyin bir gafilin sonu olacak silkelenimlerin tetikleyicisi olacak.
Evsizlik geçer lakin de evde sensizlik daha zor “gelecek” sanıyorum. Öylesine bir geleceğin gelecekliğine küfretmek istiyorum genel istemsizliğime direten depresiviteme rağmen; artmış yaşıma inat gözyaşlarımı yüzümün derin kıvrımlarından aşağılara doğru koyuru-vermek istiyorum. Durumun kendisinden kaynaklandığını bildiğim ve geçiciliğinden ölümlülüğüme duyduğum inaç nispetinde emin olduğum hissİyatın varlığından mahzun geziniyorum yeryüzünde… Asla sahip olmadığım kimi “an”ları özlüyorum… Üzülüyorum.
